Auto op z’n kop. Alweer.

Sinds ik in Spanje woon, heb ik iets bijzonders ontdekt.

En nee, het is niet alleen de zon, de tapas of de bureaucratie waar je spontaan grijs van wordt. Ik heb hier al zeker 15 auto’s op z’n kop zien liggen! Alsof ze spontaan uit de lucht zijn komen vallen. Bizar.

Niet eentje. Geen incidentje. Nee, vijftien.

In bermen, op rechte wegen, in de stad, op rotondes, op zebrapaden… op plekken waarvan je denkt: hier moet je echt je best doen om ondersteboven te eindigen. Of op je zijkant. Echt dat je denkt “What the ….!?”

Auto’s kunnen hier blijkbaar vliegen. Of nou ja… vliegen is misschien niet helemaal het juiste woord. Ze eindigen in ieder geval vaak op hun dak. Heel soms op de zijkant, maar vaak gewoon echt ondersteboven.

In Nederland heb ik in al die jaren nul auto’s op hun dak gezien. Nul. Hooguit iemand die z’n fiets verkeerd parkeert.

Dus ja, dan ga je je toch afvragen: kunnen Spanjaarden niet rijden? Of hangt hier aan de costa iets in de lucht waardoor auto’s spontaan besluiten: “Weet je wat, vandaag doen we het eens anders. Want ik heb ook een eigen wil”.

Misschien is het de zon. Misschien de (te) relaxte rijstijl. Of misschien is het gewoon een cultureel dingetje: waar wij in Nederland netjes remmen, denken ze hier “gas erop, we zien wel hoe het afloopt.”

Wat het ook is… ik rij hier inmiddels met iets meer aandacht. En heel af en toe kijk ik niet alleen vooruit, maar ook even omhoog. Je weet maar nooit.

Herkenbaar voor anderen die in Spanje rijden? Of heb ik gewoon een uitzonderlijk talent om precies op het verkeerde moment langs te komen?

Angel Mulder