In Spanje leer je al snel dat een mooi huis niet automatisch betekent dat de weg ernaartoe ook mooi is.
Laatst bezocht ik een woning die werkelijk alles had. Hoog op een berg, waanzinnig uitzicht, zwembad, volledige rust, geen buren en een zonsondergang waar zelfs je telefoon even stil van wordt. Al kan dat laatste komen, omdat je gewoon geen bereik hebt. 😉
Alleen die weg ernaartoe…
Een smal zandpad vol gaten, kuilen en hobbels. Zo smal dat je bij een tegenligger spontaan begint na te denken over je verzekering en levenskeuzes. Tijdens de rit hoop je vooral dat er niemand aankomt. Of een geit. Want ook die winnen meestal.
En toch gebeurt het opvallend vaak: de mooiste huizen liggen juist op plekken waar Google Maps zelf ook een beetje twijfelt of er een weg naartoe bestaat. Rust, ruimte en uitzicht krijg je helaas zelden naast een vierbaansweg en een Mercadona.
Maar het is wel iets waar kopers zich soms op verkijken. Want een woning koop je niet alleen met je ogen op een zonnige vrijdagmiddag. Je koopt ook:
- de weg ernaartoe
- de afstand tot voorzieningen
- de bereikbaarheid in de winter
- en de vraag of jij straks elke dag zin hebt in een mini Dakar-etappe voor je eerste kop koffie.
Al moet ik toegeven: eenmaal boven was ik die weg na vijf minuten alweer vergeten. Tot de terugrit begon natuurlijk…
Maar eigenlijk geldt dat niet alleen voor huizen in Spanje. Want ook het emigreren zelf is zelden een strak geasfalteerde snelweg. Het is er een vol met hobbels.
Op papier klinkt het simpel: huis kopen, NIE aanvragen, padrón regelen, residentie aanvragen, bankrekening openen, verzekeringen, contracten, belastingen… en ergens tussendoor proberen te begrijpen waarom je ineens drie verschillende afspraken nodig hebt voor één stempel.
De route naar een leven in Spanje is vaak net zo hobbelig als die bergweg naar dat prachtige huis. Want uiteindelijk draait emigreren niet alleen om aankomen, maar ook om de weg ernaartoe.
Angel Mulder
