Spanje en de kou die je niet verwacht… in huis!
Mijn tweede winter permanent in Spanje. En ik kan het inmiddels met enige autoriteit zeggen: de Spaanse winter is een mindset.
Vorig jaar zaten we nog midden in een verbouwing. Geen meubels, geen verwarming. Kamperen in je eigen huis, maar dan zonder marshmallows. Het was fris. Koud zelfs. Maar ach, hield ik mezelf voor: volgend jaar is alles af, dan wordt het vast comfortabeler.
Spoiler: niet dus.
Spaanse huizen zijn briljant gebouwd voor één ding: zomer. Dikke muren, slimme zonwering, koelte zonder airco. Afgelopen zomer stond die hier nauwelijks aan. Maar zodra de winter zich aandient, blijkt datzelfde huis ineens een meester in het vasthouden van… kou.
’s Avonds zitten we met een dekentje op de bank. Heel knus, dat wel. De airco kan verwarmen, maar het blijft een beetje een surrogaat-oplossing.
En dan het meest Spaanse detail van allemaal: buiten is het warmer dan binnen. Veel warmer!
Overdag zit je in de zon in een t-shirt, ’s avonds trek je binnen een extra trui aan en vraag je je af wat er precies mis is gegaan.
Het is een tegenstelling waar niemand je echt op voorbereidt. Niet de brochures, niet Instagram en zeker niet de “het is daar altijd warm”-verhalen.
Dat is misschien wel de kern van emigreren. Het is zelden alleen zon, palmbomen en vrijheid. Het is ook wennen. Aan andere huizen, andere logica en kleine ongemakken die je er gratis bij krijgt.
Maar klagen? Nee hoor. Zeker niet toen ik enkele weken geleden de sneeuwfoto’s uit Nederland voorbij zag komen. Brrr, ik moet er niet aan denken.
En bovendien: de Spaanse winter blijft nooit lang hangen. Over een paar weken staan de deuren weer open, verdwijnt de trui naar achter in de kast en wint de zon het definitief.
En dan zit je weer buiten. Warm. Met een glimlach. En denk je: ja, hiervoor deed ik het.
Angel Mulder
Leave a Reply