Sommige mensen emigreren met een zorgvuldig uitgestippeld plan. Ze maken lijstjes, zoeken een huis, leren alvast de taal en weten precies waar ze over vijf jaar willen wonen. Candy Kitz deed het anders…
Van Amsterdam verhuisde ze ooit naar Londen, vervolgens naar het Engelse platteland en daarna naar Madrid. Inmiddels woont ze met haar man Jan en kat in Mijas. Spanje stond daarbij nooit op het oorspronkelijke wensenlijstje. Het kwam simpelweg op haar pad. Dat lijkt de rode draad in haar leven: kijken wat er gebeurt en vervolgens denken: waarom eigenlijk niet?
Van de Jordaan naar de mode
Candy werd geboren in de Amsterdamse Jordaan en groeide op in Amsterdam-West. Haar ouders noemden haar vanaf haar geboorte Candy, hoewel haar officiële naam Catharina is. “Ik heb de naam niet altijd leuk gevonden, maar ik heb hem inmiddels geaccepteerd.”
Ze groeide op in een gezin dat het financieel niet breed had. Ook de buurt was bepaald niet rijk, maar als kind ervoer ze dat niet als iets bijzonders. Ze had veel vrienden en speelde iedere dag buiten.
Mode trok haar al vroeg. Ze droomde ervan ooit haar naam aan een modeketen te verbinden. Dat liep uiteindelijk anders, maar de mode bleef wel een belangrijke rol spelen. Ze volgde een opleiding waarmee ze verschillende kanten op kon en werkte in Nederland onder meer als verkoopster en etaleur, onder andere in het World Trade Centre in Amsterdam.
“Ik vind het fijn om met mensen om te gaan. Het is een basisbehoefte voor mij.”
Londen stond evenmin op de planning
Toen Candy haar man in Amsterdam leerde kennen, vertelde hij haar al snel dat zijn toekomst in Engeland lag. Hij had een contract getekend voor een baan in Londen. Of ze mee wilde verhuizen? Daar moest ze toch even over nadenken…
Uiteindelijk hakte ze de knoop door. Haar baan werd opgezegd, haar huurhuis ging eruit en ook haar auto werd verkocht. Op naar een nieuw avontuur.
In Londen werd ze aangenomen bij warenhuis Harvey Nichols, waar ze voor Armani werkte. Tot de komst van haar dochter een einde maakte aan dat hoofdstuk. Later werd ook hun zoon geboren en verhuisde het gezin naar het Engelse platteland. Daar zouden ze uiteindelijk bijna dertig jaar blijven.
Bijna dertig jaar Engeland
Candy kijkt met veel plezier terug op haar jaren in Engeland. Haar kinderen zijn er geboren en opgegroeid en het gezin heeft er een groot deel van hun leven doorgebracht. Toch begon na verloop van tijd de bekende emigratievraag te knagen: blijven we hier voor altijd?
Brexit gaf uiteindelijk het antwoord.
De afdeling van het bedrijf waar haar man werkte, mocht door de nieuwe situatie niet langer vanuit Londen opereren. De afdeling moest naar een land binnen de Europese Unie verhuizen. Er werd gestemd over de nieuwe locatie en Madrid won.
Voor Candy en haar man was dat het moment om opnieuw alles om te gooien. Ze verkochten hun huis in Engeland en gingen op zoek naar een nieuw thuis in Spanje. Dat werd Las Rozas, net buiten Madrid.
Van Londen naar Madrid
De verhuizing naar Madrid was anders dan die naar Engeland. Inmiddels wist Candy dat een goede voorbereiding behoorlijk wat verschil kan maken. Ze werd direct lid van verschillende musea en sloot zich aan bij Facebookgroepen. Juist via die groepen leerde ze mensen kennen die uiteindelijk goede vrienden werden. Sommige van die vriendschappen zijn inmiddels vrienden voor het leven.
Ook begon ze Spaans te leren. Volgens Candy hoort dat simpelweg bij emigreren. “Spaanse mensen zijn dankbaar wanneer je je best doet.” Dat sociale aspect bleek opnieuw belangrijk. Candy zoekt graag aansluiting, maar vindt ook dat je daar zelf moeite voor moet doen.
Madrid werd een thuis
In Madrid voelde Candy zich gelukkig. Ze noemt de stad bruisend, statig en tegelijkertijd authentiek Spaans. De stad heeft volgens haar een heel eigen karakter, met bijzondere wijken, cultuur en natuurlijk de beroemde Gouden Kunstdriehoek met onder meer het Prado en Reina Sofía. Ze genoot ervan om Madrid echt als haar thuis te ervaren.
“Ik mis het soms.” Maar een nadeel weet ze wel te noemen: de luchtverontreiniging in Las Rozas. Toch was Madrid na ruim drie jaar nog steeds een plek waar ze graag langer had willen blijven. Maar haar man dacht inmiddels aan een ander hoofdstuk…
En toen kwam Mijas
Toen haar man de mogelijkheid kreeg om met vervroegd pensioen te gaan, kwam opnieuw de vraag: wat nu? Candy had het in Madrid uitstekend naar haar zin. Haar man wilde graag naar de Costa. Een heel ander leven. Ze begreep het. En eerlijk gezegd was een nieuw avontuur ook wel weer aantrekkelijk.
De keuze viel uiteindelijk op Mijas. Dicht bij Málaga, dicht bij de luchthaven en dichtbij een grote stad. Precies die combinatie bleek belangrijk. “Maar Mijas is ook gewoon enorm cute.”
Hun huis staat in een oudere wijk, omringd door bergen en met uitzicht op zee in de verte. La Cala de Mijas vinden ze nog steeds bijzonder knus. Na ongeveer een jaar kunnen ze inmiddels zeggen dat het als thuis voelt.
Rust, cultuur en een tuin
Het leven in Mijas ziet er heel anders uit dan dat in Madrid. De dagen van Candy vliegen voorbij met, zoals ze het zelf omschrijft, “van alles en niks”. Ze leest veel, bezoekt kunsttentoonstellingen, schildert en wandelt wanneer de temperatuur dat toelaat. Daarnaast is ze vrijwel dagelijks in haar tuin te vinden. En toch heeft ze naar eigen zeggen altijd tijd tekort.
Het is misschien een van de voordelen van een leven waarin de agenda wat minder wordt bepaald door werk en verplichtingen: ineens blijkt er heel veel te doen met een dag.
Spaans leren hoort erbij
Candy spreekt Spaans, al noemt ze zichzelf zeker niet vloeiend. Ze heeft een tutor en gebruikt Duolingo om haar taalvaardigheid bij te houden. Grappig genoeg merkt ze dat haar Spaans sinds de verhuizing naar Mijas iets achteruit is gegaan.
Dat heeft volgens haar vooral te maken met het verschil tussen Madrid en Mijas. In Madrid had ze de taal veel vaker nodig. In Mijas is het makkelijker om in een internationale omgeving terecht te komen. Toch blijft ze vinden dat Spaans leren bij het wonen in Spanje hoort.
Nieuwe vrienden maak je niet vanzelf
Een nieuwe vriendenkring opbouwen na een emigratie kan lastig zijn. Candy heeft daar inmiddels haar eigen methode voor. Ze zoekt bewust groepen en activiteiten op met mensen die dezelfde interesses hebben. Dat betekent soms dat je jezelf net iets meer moet uitdagen dan je gewend bent.
“Je moet soms iets harder werken dan je normaal zou doen.”
En dat vindt ze juist waardevol. Haar man en zij zoeken daarbij ook allebei hun eigen weg. “Dat is voor mij enorm belangrijk.” Een eigen leven naast het gezamenlijke leven dus. Ook na emigratie.
De Spaanse lunch heeft gewonnen
Een Spaanse gewoonte heeft Candy inmiddels volledig omarmd: de late lunch met sobremesa. En daar kunnen we haar moeilijk ongelijk in geven. Even uitgebreid eten en daarna rustig blijven zitten voor een gesprek. Geen haast, geen bord dat na drie minuten alweer wordt weggehaald en geen subtiele hint dat de tafel inmiddels weer nodig is. Ook de Spaanse keuken heeft haar hart veroverd.
Een gewoonte waar ze waarschijnlijk iets meer moeite mee blijft houden, is de Spaanse omgang met tijd. Candy is namelijk enorm punctueel. En de Spanjaarden… “Tja…..wat zal ik zeggen..” Die zin spreekt waarschijnlijk voor zichzelf.
Wat laat je achter?
Bij iedere verhuizing blijft er iets achter. Voor Candy waren dat vooral haar kinderen. “Mijn kinderen, die heb ik het liefst om me heen.” Dat is misschien wel het moeilijkste onderdeel van meerdere keren emigreren. Een huis kun je verkopen. Een land kun je achterlaten. Maar afstand tot je kinderen voelt toch anders.
Spanje was nooit het plan
Het opvallendste aan Candy’s verhaal is misschien wel dat Spanje helemaal niet op haar lijstje stond. Geen jarenlange droom om ooit onder de Spaanse zon te wonen. Geen zorgvuldig opgebouwd emigratieplan. Brexit veranderde de omstandigheden en bracht Madrid op hun pad. En vervolgens bracht het leven hen van Madrid naar Mijas.
“Zo zie je maar hoe veranderlijk een leven kan zijn.”
Candy is er dankbaar voor. Spanje heeft haar uiteindelijk meer gebracht dan ze vooraf had kunnen bedenken, juist omdat ze hier nooit van tevoren over had gedroomd.
Voor altijd?
Op de vraag of ze voor altijd in Spanje zal blijven, moet ze lachen. Candy denkt eigenlijk niet zo in termen van voor altijd. “Wij genieten nu.” En als het op een dag weer begint te kriebelen, zien ze dan wel weer.
Een terugkeer naar Engeland sluit ze dan ook niet uit. Misschien wonen ze ooit weer ergens aan de overkant van het Kanaal. Wie weet. Voor iemand die inmiddels van Amsterdam naar Londen, van het Engelse platteland naar Madrid en vervolgens naar Mijas verhuisde, klinkt dat eigenlijk helemaal niet zo onwaarschijnlijk.
Als je de kans krijgt: Doen!
Heeft ze één advies voor iemand die morgen belt en zegt: Ik wil een leven in Spanje?
Candy hoeft daar niet lang over na te denken. “Doen!”
Volgens haar kan emigreren een enorme boost geven aan je persoonlijke ontwikkeling. Maar ze vindt wel dat je met respect naar je nieuwe land moet gaan. Leer de taal. Verdiep je in de Spaanse geschiedenis. En heb respect voor de mensen en de cultuur. Dan komt het volgens Candy zeker goed.
Misschien is dat ook wel de mooiste les uit haar verhaal. Je hoeft niet altijd te weten waar je uiteindelijk terechtkomt. Soms hoef je alleen maar de volgende afslag te nemen.
En misschien blijkt die ineens naar Mijas te leiden.
