Interview: Rob Verlinden's Spanje - La Vida

“In Spanje leef ik Bourgondisch”

Rob Verlinden is voor velen een vertrouwd gezicht. Jarenlang was hij op televisie dé man van tuinieren, buitenleven en groene inspiratie. Er werd een boek over zijn leven geschreven: “Verwoesting door passie”

Wat weinig mensen weten, is dat Spanje al meer dan een halve eeuw een vaste rol speelt in zijn leven. Een land waar hij niet alleen graag verblijft. Het is een plek waar hij experimenteerde, observeerde, leerde en het mediterrane buitenleven vertaalde naar Nederlandse tuinen. We interviewden Rob over zijn band met Spanje, het verschil tussen Spaanse en Nederlandse tuinen, leven op het platteland, gezondheid en wat ‘La Vida’ voor hem betekent.

Wie Rob Verlinden volgt op social media, ziet een man die nog altijd bruist van ideeën. Video’s, updates, tuininspiratie, persoonlijke verhalen met inmiddels zo’n 55.000 volgers verspreid over vier eigen pagina’s en dagelijkse bijdragen aan een groter platform. De bekendste? Robverlinden.nl.

“Niks gekocht,” zegt hij nuchter over zijn trouwe volgers. “Gewoon jarenlang opbouwen. Dat begint nu zijn vruchten af te werpen.”

Sinds zijn 28e een huis in Spanje

Rob Verlinden komt al 55 jaar in Spanje. In die jaren zag hij veel van de wereld, onder andere door reportages voor het Wereld Natuur Fonds, maar Spanje bleef altijd het dichtst bij. “Het past gewoon beter bij onze cultuur. En het is een heerlijk land.”

De regio Valencia, en dan met name Altea, is jarenlang zijn uitvalsbasis geweest. Vanwege het bijzondere microklimaat, de levendigheid, het toerisme én het achterland waar altijd iets te beleven is. “Of je nou wilt eten, uitgaan of juist relaxen. Alles kan daar.” Ook de regio Málaga kent hij goed. Vrienden wonen er en het is voor hem een ideale plek om roadtrips door Zuid-Spanje te maken.

Sinds zijn 28ste had Rob altijd een eigen huis in Spanje. Hij verhuisde er drie keer. De laatste jaren huurde hij een appartement in Altea, maar door zijn gezondheid moest hij dat opgeven. Nu logeert hij bij een vriend. “Dat is even schakelen, maar het is niet anders.” Zijn gezondheid is kwetsbaar. De DBS-operatie tegen Parkinson werkt goed, maar helpt niet tegen zijn evenwichtsstoornis. Reizen en zelfstandig wonen zijn daardoor ingewikkelder geworden.

Spanje als proeftuin

Spanje was voor Rob nooit alleen een plek van rust. Het was een proeftuin. “In mijn tuinen daar was ik altijd aan het experimenteren. Kijken wat overleeft. Mediterrane sferen maken die ik later in Nederland introduceerde.” Het buitenleven in Spanje verschilt fundamenteel van Nederland, merkt hij op. Buiten eten kan er bijna altijd. En buiten leven is er vanzelfsprekend. Dat heeft zijn kijk op tuinieren veranderd.

“In Nederland moet een terras veel meer sfeer krijgen. Je moet het mediterrane gevoel creëren met winterharde planten. Veel planten uit Spanje overleven het Nederlandse klimaat niet. Dus moet je creatief zijn. Een goed voorbeeld is de Trachycarpuspalm: winterhard, mediterraan van uitstraling, maar nauwelijks te zien in Spanje zelf.”

Wat Nederlanders kunnen leren van Spaanse tuinen

Volgens Rob gaan Nederlandse tuinen door klimaatverandering vanzelf meer op Spaanse tuinen lijken. “We moeten planten gebruiken die droge zomers overleven én mooi blijven. In Spanje worden prachtige tuinen ontworpen met planten die hitte aankunnen. Daar kunnen wij veel van leren.”

Voor hem zijn planten altijd de echte invulling van een tuin geweest. Geen stenen. Niet de accessoires. Planten.

Het verschil zit niet in de zon

Wat Spanje anders maakt dan Nederland zit volgens Rob niet alleen in het klimaat. “Je moet geduld hebben. Zeker met de overheid. Alles duurt lang. Afspraken zijn niet altijd afspraken. Dat hoort bij mediterrane landen.”

Emigreren? Nee.

Desondanks heeft Rob nooit de wens gehad om definitief te emigreren. “In Spanje is het vaak hard werken en weinig verdienen. Ik zeg altijd: wil je een klein kapitaal overhouden in Spanje, dan moet je een groot kapitaal meenemen.”

Jarenlang vloog hij één keer per maand naar Spanje en verbleef er zomers zes weken. Zijn partner, die vloeiend Spaans sprak en zelfs les mocht geven, regelde alles ter plekke. Zelf spreekt Rob geen Spaans. Simpelweg omdat zijn partner altijd het woord voerde. “Dan leer je dus niks.”

Voor Rob betekent kwaliteit van leven iets anders dan vroeger. Wat hij wél heeft overgenomen in zijn eigen leven is het einde van de dag. Tijd voor jezelf. Goed eten. Een goed glas wijn. “Een Rioja. Tempranillo. Rood.”

Zijn werk maakte hem jarenlang een workaholic. Lezen was zijn grote hobby, maar zijn ogen laten hem nu in de steek. “Nu probeer ik op tijd aan mezelf te denken. In Spanje leef ik Bourgondisch.” Hij houdt van het plattelandsleven. Daar ziet hij een rust die hij herkent. “In de stad zijn Spanjaarden net zo gestrest als wij. Maar op het platteland genieten ze. Van eten. Van wijn. Van het leven.”